s e p i d a r

کسی به حوصله ی تمام ، تمام ِ بی حوصلگی هایش را بافته . . . متراکم کرده . تمام ِ مُچالگی هایش را . . . تمام ِ چِفت شدگی های حسرت ناکش را . تمام ِ خیال ِ انگشتانش را . که در میان ِ انگشتان ِ کسی دیگر قفل شود . . . تار شود ، پود گونه . . . تا جهان ِ تار ، تارش را به نوا در آورد و تاری ِ پرده ی اشک ، از چشمش براٌفتد . . .آری ! کسی با حوصله ی تمام ، تمام ِ نا تمامی هایش را گلوله کرده . تمام ِ بغض هایش را . آنقدر در هم تنیده که تو آغازش را نخواهی یافت ، چُنان او ، که از انجامش بی خبر است . . .

فرو بشوی توی شال گردن ِ سفید ، سیاهی که یک روزی ، یکی تو همین خیابان پیچاند دور ِ صورتت  :

بینی ت که سرخ میشود ب جوجه کلاغ یاسر می مانی در بیتِ دومش .و خنده ، فین ، سرفه ، خنده . . .
فرو بشوی و در طعم ِ لعنتی این آسفالت پی خاطره ای بگردی که برایت ترانه بسازد وقتی کلاغهای منگ شده عربده می کشند روی پشت بام این خیابان : سپیدار در انتهای این خیابان بلند می شود .