اول ُ آخر هر عشق هوس است ، جناب ! دِ لم را هوای بوسیدنتان . . .
چهارشنبه پنجم بهمن 1390   | س پ ی د ا ر
|
کسی شباهت این کلاف های حصیری ُ حوصله ، می داند ؟!!
سـه نـقـطـه :
کسی به حوصله ی تمام ، تمام ِ بی حوصلگی هایش را بافته . . . متراکم کرده . تمام ِ مُچالگی هایش را . . . تمام ِ چِفت شدگی های حسرت ناکش را . تمام ِ
خیال ِ انگشتانش را . که در میان ِ انگشتان ِ کسی دیگر قفل شود . . .
تار شود ، پود گونه . . . تا جهان ِ تار ، تارش را به نوا در آورد و تاری ِ
پرده ی اشک ، از چشمش براٌفتد . . .آری ! کسی با حوصله ی تمام ، تمام ِ
نا تمامی هایش را گلوله کرده . تمام ِ بغض هایش را . آنقدر در هم تنیده که
تو آغازش را نخواهی یافت ، چُنان او ، که از انجامش بی خبر است . . .
یکشنبه دوم بهمن 1390   | س پ ی د ا ر
|
سر ِ شعرم سلامت بود دیشب. . .
شنبه یکم بهمن 1390   | س پ ی د ا ر
|
لبهای نیمه باز ، آغاز وسوسه ایست از شوق ِ نیاز . . .
پنجشنبه بیست و نهم دی 1390   | س پ ی د ا ر
|
کمی نحیف ُ شکسته ، ولی کشیده ُمغرور . . . هر شب ب ذوق ِ دست ِ تو تعمیر میشوم !!

پنجشنبه بیست و نهم دی 1390   | س پ ی د ا ر
|
شرمنده ی مانیکور مدرن ِ ناخنم هستم ، وقتی گوشه ی کتفات رو خراش میندازه !!
چهارشنبه بیست و هشتم دی 1390   | س پ ی د ا ر
|
از کنار خانه ی خوشبختی تو ، هرگز اتوبانی مملو از ترافیک درد عبور نخواهد کرد .
سه شنبه بیست و هفتم دی 1390   | س پ ی د ا ر
|
ببینم هزار سال با تو بودن را ، که ساده تقدیرش می کنی در شبی . . .
دوشنبه بیست و ششم دی 1390   | س پ ی د ا ر
|
درآخرین عکس ها جوانتر شده ام
اما این زندگی هنوز عابری پیرتر را در خود تحمل
می کند . . .
جمعه بیست و سوم دی 1390   | س پ ی د ا ر
|
فرو بشوی توی شال گردن ِ سفید ، سیاهی که یک روزی ، یکی تو همین خیابان پیچاند دور ِ صورتت :
بینی ت که سرخ میشود ب جوجه کلاغ یاسر می مانی در بیتِ دومش .و خنده ، فین ، سرفه ، خنده . . .
فرو بشوی و در طعم ِ لعنتی این آسفالت پی خاطره ای بگردی که برایت ترانه بسازد وقتی کلاغهای منگ شده عربده می کشند روی پشت بام این خیابان : سپیدار در انتهای این خیابان بلند می شود .
پنجشنبه بیست و دوم دی 1390   | س پ ی د ا ر
|