s e p i d a r

میداندکه ته ریش داشته باشد ، که سیگارش را شریکم شود ، که آشپزی کند ، چقدر جذاب است . آقای دوست این را هم میداند که ماندنمان باهم نه از روی عشق که نیاز است . ب قول جناب پدر : عشق غایب همیشه سر سطر این رابطه است رابطه ای که خط خطی ست نه نثر  ِ ثلیث !! آقای دوست می گوید چقدر غم انگیز و آلبالویی ! او گاهی اوقات یک جور دیگر میشود یک جور دیگری فکر می کند آنقدر که تمام  ِ من  سگ میشود . برای او اُردی بهشت یاد آور کوچه باغهای طرقبه و بوی یاس و باران است . و من تمام تنم در اُردی بهشت درد می کشد .

تعجب در لهجه اش موج میزد . از لهجه اش بوی دم کردگی ِ شالیزار های بابل به بابلسر به مشام می رسید . گفت : نــــــــیــــــــم متر پســــــــَررررررر ؟ میدونی الان زمین متری چن بیه ؟
و من میدانستم . راست میگفت . دنبال ِ نیم متر هم نبودم . از هیچ جایی . جهنم و بهشت اش بخورد تو فرق ِ سر ِ خود ِ خدا . گاهی مساحتی به اندازه ی کف ِ دو پا ، کف ِ دو پای بدون ِ پوتین و کفش حتی ، مرا کفایت است . چند سانتی متر بیشتر نمیشود . ولی بگو جان ِ جدش آن چند سانتی متر از هر خراب شده ای ، محکم باشد . همین قدر که بتوانم بایستم . اصلا یک پایم را هم هوا میگیرم . به اندازه ی یک کف ِ پا ، به اندازه ی مساحت ِ یک کف ِ پا زمین ِ مطمئن میخواهم . بهشت و جهنمش را خودم میسازم . اصلا میخواهم ایستاده بشاشم . . . اصلا . . . اصلا میخواهم ایستاده ار.ضا شوم . . . این بهتر است از تخت ِ وسیعی که هیچ چیزش پایدار نیست . . .

√ نـدا ، دوربین من : canon 1000 D ، ولی عکسایی که اینجا میذارم همشون با این دوربین نیست .

چهارم ؟ پنجم ؟ نمیدانم ، شایدم هفتمین بار است که گوشی ام را برمیدارم و سعی می کنم بگیرمش ، که نمی گیرم ، نمی گیرم و پک های عمیق بی قافیه ردیف میشود تا ته ، تا مزه ی گــ ه فیلتر سوخته ، تا روی تراس و تـُف . . . مهم نیست که همسایه ی دست ِ چپی توی حیاط باشد ، منکه همیشه این نیستم ! امروز هم بماند . . . سردرگم میشوم که امروز هم بماند لای تقویم ؟ لای روزهایی که قرمز تیک خورده اند و این دل که بایر است ؟ نه ! دوباره سعی می کنم و صدای سرما خورده اش که می پیچد مرا ب پیچ و خم باغهای طرقبه پیوند می زند : حرف بزنیم ؟ حوصله داری ؟ سفره اش را پهن می کند با دستهایی که لقمه می گیرند و نفسی که بریده بریده هجی میشود درگوشم که انگاری میخواهد بارورم کند : که همیشه برای من حوصله دارد که من خدای خواب دیده ی اویم !!! انعکاس صدایش در آیینه ی ذهنم هزار بار تکثیر میشود که صبور باشم ، بمانم ، بمانم . . . خودم را پهن کرده ام لای سپیدارهای کنج ِ باغ و سعی می کنم بریزم بیرون تصویر لبخند آخرین دیدار و ب همان دل خوش کنم تا دیدار بعد که . . . لعنت می فرستم ب رابطه ای که بـُعد مسافت شاید اتفاقی را دوباره تکرار نکند !!

مهره ها را می چینم ، هی پک می زند ب سیگارش  و هی خنده های بلندش را می پاشد روی صورتم : قول بده مردانه بازی کنی ، من هم قبض نجومی موبایلت را پرداخت می کنم . می داند که می بازم و می داند که اصلا جنبه ی باخت ندارم ، اما حوصله ی سرآمده اش مجبورش می کند تا همبازی ام شود ، دود سیگارش دیوانه ام می کند ، دریغ از یک پک کوچک در طول روز  ، بازی می کنیم ، بازی می کنیم . . . دود سیگارش . . .غرق بازی ست و هراز گاهی دستان سوگلی را می فشارد ، انگشتان ِ کشیده ی سوگلی قاطی دود سیگار میشود ، لعنتی ب خاطر همین انگشتان ِ کشیده است که حالا ما یک خدمتکار تمام وقت داریم : من دو ترم افت شدید داشتم ، دیگر نشد ناخن فرنچ کنم . قهقه می زند و یک نخ دیگر ، انگشتانِ  کشیده سوگلی روی ته ریشش کشیده میشود ، لعنتی ! دارم دیوانه میشوم . دیوانه میشوم و می زنم همه مهره ها را بهم : این مهره های سیاه شومند . میروم اتاقم ، روی تراس ، حریصانه پک می زنم . آنا ایلوا و هندوانه ی قاچ کرده اش کنار استخر برایم دست تکان می دهند . یک ماچ کوچک را با دود سیگار فوت می کنم طرفش . می خندد ، می خندم . انگشتان کشیده ی سوگلی هم روی شکم برآمده ی آناایلوا می خندد . لعنتی ها . . .